Kedi Bakımı ve Hijyen Rehberi

Kedimi ilk aldığımda "kedi kendi kendini temizler" lafına inanmıştım. Üç ay sonra halının üstünde tüy yumakları, kanepenin kenarında lif lif çekilmiş kumaşlar, kum kabından gelen ve odaya yerleşmiş bir koku vardı. Kedi gerçekten kendini yalar, evet, ama tırnağını kesmez, dişini fırçalamaz ve kabını boşaltmaz. Kedi ev bakımı dediğimiz şey tam olarak bu boşluğu doldurmak: kedinin yapamadığı dört işi düzenli bir rutine bağlamak.

Aşağıda kendi denemelerimden, hatalarımdan ve zamanla oturttuğum düzenden bahsedeceğim. Hepsi evde, veteriner desteği olmadan yapılabilecek şeyler.

Sorun nerede başlıyor?

Bakım aksadığında ortaya çıkan tablo hep aynı: uzun tırnak mobilyaya ve tırnak yatağına zarar verir, hatta dönüp ete batar. Fırçalanmayan tüy mideye gider, kusma ve tüy yumağı sorunu yaşanır. İhmal edilen diş eti kızarır, ağız kokusu başlar ve yıllar içinde diş kaybına kadar gider. Kirli kum kabı ise kedinin kabı reddetmesine, yani evin başka bir köşesine tuvaletini yapmasına yol açar — ki bu en çok yakınılan davranış problemidir ve çoğu zaman huysuzluk değil, temizlik meselesidir. Agresif ya da huzursuz görünen kedilerde ilk kontrol ettiğim şey her zaman kum kabıdır.

Dört işin karşılaştırması

Zaman ve zorluk açısından hepsi eşit değil. Kendi tuttuğum kabaca düzen şöyle:

Tırnak: acele etmeyin, tek seferde hepsini bitirmek zorunda değilsiniz

En büyük hatam ilk yıl on sekiz tırnağı tek oturuşta kesmeye çalışmaktı. Kedi kaçtı, ben sinirlendim, ertesi hafta makası görünce odadan çıktı. Şimdi günde iki üç tırnak kesiyorum. Kedi uykulu haldeyken kucağıma alıyorum, patiyi hafifçe bastırıp tırnağı çıkarıyorum, pembe damar bölgesinin (canlı doku) birkaç milimetre önünden, sadece beyaz ucu alıyorum. Kedi makası ya da giyotin tipi makas ikisi de olur; insan tırnak makası tırnağı çatlattığı için tercih etmiyorum. Kanama olursa panik yapmayın, temiz gazlı bezle bastırmak genelde yeter — evde bir ilk yardım çantası bulundurmanın nedenlerinden biri de bu. Tırnak kesimini tırnak kaşıma alanlarıyla birlikte düşünmek gerekir; kedinin kaşıyacak dikey ve yatay bir zemini yoksa tırnak sorunu bitmez.

Diş: en çok atlanan, en pahalıya patlayan iş

Dişte hedefi küçük tutmak işe yarıyor. Birinci hafta sadece parmağımı ağzına yaklaştırdım. İkinci hafta parmağıma kedi diş macunu (tavuk aromalı) alıp yalattım. Üçüncü hafta parmak fırçasıyla ön dişlere değdim. Ancak beşinci haftada gerçek bir fırçalama yapabildim. İnsan diş macunu kesinlikle olmaz, florür kedide zehirlidir. Amaç dişin dış yüzü ve diş eti sınırı; iç yüzü çoğu kedide zaten mümkün olmuyor, kendimi zorlamıyorum. Fırçalamayı hiç kabul etmeyen kedilerde diş jelleri ve tartar kontrollü kuru mama kısmi destek sağlar ama fırçanın yerini tutmaz. Bu süreci köpekte yaşadıysanız mantık benzer, ama kedinin toleransı çok daha kısa — otuz saniye bile kazançtır.

Tüy: fırça seçimi kavganın yarısını bitiriyor

Kısa tüylü kedimde lastik dişli fırça, uzun tüylü olanda önce geniş dişli tarak sonra sıyırıcı fırça kullanıyorum. Sıra önemli: keçeleşmiş bölgeye doğrudan sıyırıcıyla girmek acıtır, kedi bir daha yaklaştırmaz. Keçe varsa parmaklarımla ayırmayı denerim, olmuyorsa makasla değil, keçe ayırıcıyla veya doğrudan kesmeden tıraşlanarak halledilmeli. Tüy dökümü mevsimlerinde günlük fırçalama, kusma sıklığını gözle görülür şekilde azaltıyor. Fırçalamayı sevmeyen kediyi karnından değil, sırt ve çene altından başlayarak ikna etmek daha kolay.

Kum kabı: kokuyu kum değil, düzen çözüyor

Koku sorununu parfümlü kumla çözmeye çalışmak boşuna. Çözüm sık toplama ve haftalık boşaltma. Benim düzenim: günde en az bir kez topakları alıyorum, haftada bir kabı tamamen boşaltıp ılık su ve kokusuz sabunla yıkıyorum, iyice kurulayıp 5-7 cm kum koyuyorum. Çamaşır suyu ve amonyaklı temizleyici kullanmıyorum; amonyak idrar kokusunu andırdığı için kedi orayı işaretlemeye devam ediyor. Kap sayısı için basit kural: kedi sayısı artı bir. Kabın yeri de en az temizliği kadar önemli — yemek kabının yanında ya da çamaşır makinesinin dibinde duran bir kabı kedi kullanmak istemez. Yaşam alanını planlarken kum kabına sessiz, ulaşılabilir ve kapalı olmayan bir köşe ayırmak en sağlıklısı.

Benim önerim: haftalık takvime bağlayın

Bakımı "aklıma gelince" yapmaya çalıştığım dönem hiçbir şey oturmadı. İşe yarayan şey takvimdi: